Vésperas
Sl 136,1-9 · 3/9
Sl 136(135),1-9
O grande Hallel I
Ant.Confitémini Dómino, quóniam bonus.Dai graças ao Senhor porque é bom.
Super flúmina Babylónis, illic sédimus et flévimus, cum recordarémur Sion.
Junto aos rios da Babilónia, ali nos sentámos e chorámos, lembrando-nos de Sião.
In salícibus in médio eius suspéndimus cítharas nostras,
Nos salgueiros das suas margens pendurámos as nossas harpas,
quia illic interrogavérunt nos, qui captívos duxérunt nos, verba cantiónum, et, qui afflixérunt nos, lætítiam: «Cantáte nobis de cánticis Sion».
pois ali os que nos cativaram nos pediam canções, e os nossos opressores, alegria: «Cantai-nos um cântico de Sião!».
Quómodo cantábimus cánticum Dómini in terra aliéna?
Como cantaremos o cântico do Senhor em terra estrangeira?
Si oblítus fúero tui, Ierúsalem, oblivióni detur déxtera mea.
Se eu me esquecer de ti, Jerusalém, que seque a minha mão direita!
Adhǽreat lingua mea fáucibus meis, si non memínero tui, si non proposúero Ierúsalem in princípio lætítiæ meæ.
Que a minha língua se cole ao palato, se não me lembrar de ti, se não puser Jerusalém acima de todas as minhas alegrias!
Memor esto, Dómine, filiórum Edom in die Ierúsalem dicéntium: «Exinaníte, exinaníte usque ad fundaméntum in ea».
Lembrai-vos, Senhor, dos filhos de Edom, que no dia de Jerusalém diziam: «Arrasai, arrasai, até aos alicerces!».
Fília Babylónis vastatríx, beátus qui retríbuet tibi retributiónem, quam retribuísti nobis.
Filha da Babilónia, devastadora, feliz quem te retribuir o mal que nos fizeste!
Beátus qui tenébit et allídet párvulos tuos ad petram.
Feliz quem agarrar os teus filhos e os esmagar contra a rocha!
Repete-se a antífona.