Ut quid, Deus, reppulísti in finem; irátus est furor tuus super oves páscuæ tuæ?

Memor esto congregatiónis tuæ, quam possedísti ab inítio; redemísti virgam hereditátis tuæ, mons Sion, in quo habitásti.

Leva gressus tuos ad ruínas perpétuas: ómnia devastávit inimícus in sanctuário.

Fremuérunt, qui odérunt te, in médio cœtus tui; posuérunt signa sua, signa.

Vidéntur quasi attulérint secúres in condensitáte lignórum.

Et nunc sculptúras eius simul secúribus et ásciis deiécerunt.

Misérunt ignem in sanctuárium tuum; in terra profanavérunt tabernáculum nóminis tui.

Dixérunt in corde suo: "Opprimámus eos simul!"; combussérunt omnes dies festos Dei in terra.

Signa nostra non vidémus; iam non est prophéta, et non est nobíscum, qui sciat usquequo.

Usquequo, Deus, improperábit adversárius; blasphemábit inimícus nomen tuum in finem?

Ut quid avértis manum tuam et déxteram tuam de médio sinu tuo?

Deus autem rex meus ab inítio; operátus est salútes in médio terræ.