Meménto, Dómine, David et omnis mansuetúdinis eius,

sicut iurávit Dómino, votum vovit Deo Iacob:

«Non introíbo in tabernáculum domus meæ, non ascéndam in lectum strati mei,

non dabo somnum óculis meis et pálpebris meis dormitatiónem,

donec invéniam locum Dómino, tabernáculum Deo Iacob».

Ecce audívimus eam in Éphrata, invénimus eam in campis silvæ.

Introíbimus in tabernáculum eius, adorábimus in scabéllum pedum eius.

Surge, Dómine, in réquiem tuam, tu et arca fortitúdinis tuæ.

Sacerdótes tui induántur iustítiam, et sancti tui exsúltent.

Propter David servum tuum non avértas fáciem Christi tui.

Iurávit Dóminus David veritátem et non frustrábitur eam: «De fructu ventris tui ponam super sedem tuam.

Si custodíerint fílii tui testaméntum meum et testimónia mea, quæ docébo eos, et fílii eórum usque in sǽculum sedébunt super sedem tuam».

Quóniam elégit Dóminus Sion; eam élegit in habitatiónem sibi.

«Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; hic habitábo, quóniam elégi eam.

Victum eius benedícens benedícam; páuperes eius saturábo pánibus.

Sacerdótes eius índuam salutári, et sancti eius exsultatióne exsultábunt.

Illuc prodúcam cornu David; parávi lucérnam Christo meo.

Inimícos eius índuam confusióne; super ipsum autem efflorébit coronátio eius».