Salvum me fac, Deus, quóniam intravérunt aquæ usque ad ánimam meam.

Inféxus sum in limo profúndi, et non est substántia; veni in altitúdinem aquárum, et flumen submersit me.

Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum.

Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, qui odérunt me gratis; confortáti sunt, qui persecúti sunt me inimíci mei iniúste; quæ non rápui, tunc exsolvébam.

Deus, tu scis inspiéntiam meam, et delícta mea a te non sunt abscóndita.

Non erubéscant in me, qui exspéctant te, Dómine, Dómine virtútum; non confundántur super me, qui quærunt te, Deus Israël.

Quóniam propter te sustínui oppróbrium; opéruit confúsio fáciem meam.

Extráneus factus sum frátribus meis et peregrínus fíliis matris meæ,

quóniam zelus domus tuæ comédit me, et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.

Et fui in fletu ieiúnio ánimam meam, et factum est in oppróbrium mihi.

Et pósui vestiméntum meum cilícium, et factus sum illis in parábolam.

Advérsum me loquebántur, qui sedébant in porta, et in me psallebant, qui bibébant vinum.