Ut quid, Dómine, stas a longe, abscónderis in opportunitátibus, in tribulatióne?

Dum supérbit ímpius, incénditur pauper; comprehendúntur in consíliis quæ cógitant.

Quóniam laudátur peccátor in desidériis ánimæ suæ, et ávarus benedícit, contémnit Dóminum.

Ímpius secúndum altitúdinem iræ suæ non requírit; "Non est Deus" omnes cogitatiónes eius.

Firmæ sunt viæ illíus in omni témpore; longe sunt iudícia tua a fácie eius; omnes inimícos suos dispérgit.

Dicit enim in corde suo: "Non movébor; a generatióne in generatiónem sine malo."

Cuius maledictióne os plenum est et amaritúdine et dolo; sub lingua eius labor et iniúria.

Sedet in insídiis vicórum; in occúltis intérficit innocéntem; óculi eius in páuperem respíciunt.

Insidiátur in abscóndito quasi leo in spelúnca sua; insidiátur, ut rápiat páuperem; rapit páuperem, dum áttrahit eum in retíaculum suum.

Incúrvat se et déprimit se, et cadit in robústos pauper.

Dicit enim in corde suo: "Oblítus est Deus, avértit fáciem suam, non vidébit in finem."

Exsúrge, Dómine Deus, exálta manum tuam; ne obliviscáris páuperum.

Propter quid contémnit ímpius Deum? Dicit enim in corde suo: "Non requíres."

Vidísti, quóniam tu labórem et dolórem consíderas, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelíctus est pauper; órphano tu es adiútor.

Cóntere brácchium peccatóris et malígni; quǽres iniquitátem eius et non invénies.

Dóminus Rex in ætérnum et in sǽculum sǽculi; periérunt gentes de terra eius.

Desidérium páuperum exaudísti, Dómine; firmásti cor eórum, inténdit auris tua,

ut iúdices pupíllo et humíli, ut non appónat ultra magnificáre se homo de terra.