Ofício de Leituras
Oração do agonizante II
Longe fecísti notos meos a me; posuísti me abominatiónem illis; clausus sum et non egrédior.
Óculi mei languérunt præ inópia. Clamávi ad te, Dómine, tota die; expándi ad te manus meas.
Numquid mórtuis fácies mirabília? Aut umbræ surgent et confitebúntur tibi?
Numquid narrábitur in sepúlcro misericórdia tua et véritas tua in perditióne?
Numquid cognoscéntur in ténebris mirabília tua et iustítia tua in terra obliviónis?
Et ego ad te, Dómine, clamávi, et mane orátio mea prævéniet te.
Ut quid, Dómine, repéllis ánimam meam, abscóndis fáciem tuam a me?
Pauper sum ego et in labóribus a iuventúte mea; portávi iram tuam et conturbátus sum.
Super me transiérunt iræ tuæ, et terróres tui conturba vérunt me.
Circumdedérunt me sicut aqua tota die; circumdedérunt me simul.
Elongásti a me amícum et próximum, et notos meos a me tenebras.