Vere tu es Deus abscónditus, Deus Israël, salvátor.

Confúsi sunt et erubúerunt omnes, simul abiérunt in confusiónem fabricatóres errórum.

Israël salvátus est in Dómino salúte ætérna; non confundémini et non erubescétis usque in sǽculum sǽculi.

Quia hæc dicit Dóminus, qui creávit cælos, ipse Deus, qui formávit terram et fecit eam, ipse fundávit eam; non ut inánis esset, creávit eam, ut habitarétur, formávit eam: «Ego Dóminus, et non est álius.

Non in abscóndito locútus sum, in loco terræ tenebróso; non dixi sémini Iacob: 'Quǽrite me in vano'. Ego Dóminus loquens iustítiam, annúntians rectitúdinem.

Congregámini et veníte et accédite simul, qui salváti estis ex géntibus. Nesciérunt, qui levant lignum sculptúræ suæ et rogant deum non salvántem.

Annuntiáte et veníte et consúlite simul. Quis audítum fecit hoc ab inítio, ex tunc prædíxit illud? Numquid non ego Dóminus? Et non est ultra Deus absque me. Deus iustus et salvans non est præter me.

Convertímini ad me et salvi éritis, omnes fines terræ, quia ego Deus, et non est álius.

In memetípso iurávi, egréditur de ore meo iustítiæ verbum et non revertétur, quia mihi curvétur omne genu et iuret omnis lingua».

«Tantum in Dómino — dicétur de me — sunt iustítiæ et fortitúdo».

Ad eum vénient et confundéntur omnes, qui irascúntur ei.

In Dómino iustificábitur et laudábitur omne semen Israël.